Ik heb besloten mijn politieke loopbaan te beëindigen. Bij de gemeenteraadsverkiezingen van maart 2026 zal ik mijzelf niet opnieuw verkiesbaar stellen.
Hiermee sluit ik een hoofdstuk van mijn leven af. Via een middelbare schoolstage kwam ik bij de VVD terecht toen ik veertien jaar oud was. Wat begon als nieuwsgierigheid, groeide al snel uit tot een overtuiging. Op mijn zestiende werd ik lid, later secretaris en vicevoorzitter van het netwerkbestuur. De afgelopen acht jaar mocht ik volksvertegenwoordiger zijn. Al die jaren hebben mij gevormd tot wie ik nu ben. Ik leerde wat verantwoordelijkheid betekent, wat vrijheid van ons vraagt en wat het is om in dienst te staan van de samenleving. De politiek heeft mij dus heel veel gebracht. Groei, vriendschappen, betekenis.
Ik moet ook bekennen dat het politieke bestaan niet makkelijk is. Het zijn van volksvertegenwoordiger heeft ook harde momenten en lelijke kanten. Er is meer dan alleen waardering en eer, er is ook twijfel, druk en soms eenzaamheid. Maar het aller moeilijkste vind ik de wezenlijke verschuiving die zich, in de twaalf jaar dat ik actief ben, heeft voltrokken. Anno nu is het belangrijker hoe je als politicus overkomt dan de ideeën die je uitdraagt. De complexiteit van beleid wordt teruggebracht tot een pakkende zin, want nuance verkoopt slecht. Politiek lijkt zodoende niet meer onduidelijk en ingewikkeld te mogen zijn, ook al is politiek dat soms wél. Dat schuurt met de overtuiging waarmee ik ooit de politiek in ben gegaan.
Bovendien leven we in een periode waarin het vertrouwen in de (landelijke) politiek afneemt. Uit onderzoeken blijkt keer op keer dat mensen het vreselijk vinden als politici geen resultaten boeken maar met zichzelf bezig zijn en ruziemaken. Gelukkig doen we dat in Ridderkerk echt anders. Met respect, samenwerking en doorgaans met oog voor het algemeen belang. Toch blijft de aantrekkingskracht van radicaal- en extreemrechtse ideeën groot, ook in Ridderkerk. Ongeveer een derde van de bevolking stemde afgelopen oktober voor radicale oplossingen in plaats van een gematigde koers waarin liberale waarden en onze grondrechten vooropstaan. Dat raakt mij, want juist in tijden van polarisatie hebben we redelijkheid en liberale waarden steeds harder nodig.
Soms moet je erkennen wat je diep van binnen al veel langer weet. De eerlijkheid gebiedt mij dan ook te zeggen dat dit niet meer de plek is waar ik het verschil kan maken. En misschien nog belangrijker, ik wil hier niet opbranden en uitdoven. Als mens, politicus en als fractieleider moet je dan ook je conclusie durven trekken. Ik ben niet de persoon die onze partij in Ridderkerk groot gaat maken. Ik ben niet gemaakt om voorop te gaan in deze strijd.
Natuurlijk voelt dat dubbel, maar ik kies hier bewust voor. Wat dan overblijft is trots. Trots dat ik mijn jongensdroom heb waargemaakt. Dat ik de inwoners van Ridderkerk een stem heb mogen geven. Trots ook op mijn partijgenoot, collega en vriend Timo Ringlever, die als kersverse lijsstrekker gaat strijden voor een liberaal geluid. Samen vormden we de jongste fractie in de gemeenteraad – gemiddeld 27 jaar! – en ik heb hem zien groeien tot een bekwame en bevlogen volksvertegenwoordiger. De VVD is bij hem in goede handen.
Totdat de nieuwe fractie na de verkiezingen aan de slag gaat, blijf ik mij inzetten voor Ridderkerk en onze inwoners. Daarna breekt voor mij een nieuw hoofdstuk aan. Waarbij voor mij één ding zeker is. Ik blijf mijzelf inzetten voor het openbaar bestuur, met dezelfde passie voor politiek, maar dan op een andere plek.
